Benim için bir nesne, hayatın içine karıştığı anda “şey” olmaktan çıkıp anlam taşımaya başlıyor. Kullanıldıkça, iz taşıdıkça ve benimle bir ilişki kurdukça yeri doldurulamaz hâle geliyor. Heidegger’in dediği gibi; şeyliğini tam da bu temas ve zamanla kazanıyor.

Evet, eşyaların taşıdıkları yaşam izleri üzerinden bir hafızası olduğuna inanıyorum. Kırılmak, çizilmek, bir köşesinin ezilmesi ya da bir dönem kaybolup sonra yeniden bulunması gibi durumlar, o eşyanın başından geçenleri görünür kılıyor. Bu izler, nesneyi sessiz bir tanığa dönüştürüyor.

Çoğu zaman bir nesnenin hikâyesi benim için formundan ya da tasarımından daha önemli. Çünkü hikâyenin nesneleri daha “biricik” kıldığına inanıyorum. Aynı objeyi özel kılan; çoğu zaman nasıl yaşlandığı, kimden geçtiği ve neye eşlik ettiği oluyor.

Bir nesneyi üretirken ya da seçerken tasarımını, rengini ve bende uyandırdığı duyguyu beğenmem çoğu zaman yeterli oluyor. Bu süreçte daha çok sezgisel bir yol izliyorum. Bazen nedenini sonradan anlıyorum ama ilk anda hissettirdiği şey kararımı belirliyor.

Evet, dünyanın her yerinden 100 yaşının üzerinde fotoğraflar toplayıp biriktiriyorum. Onları bir zaman kapsülü gibi görüyorum çünkü fotoğrafın çok daha değerli olduğu yıllarda çekildiler. Eski stüdyo proplarını, fotoğraf kartlarının tasarımını, üzerlerindeki imza/kaşe detaylarını incelemeyi ve bu detayların yıllar içindeki değişimini takip etmeyi seviyorum.